Znaczenie: zwycięstwo ludu.
Z greckiego Nikólaos, złożonego z níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”), dosłownie „ten, który triumfuje z ludem” lub „zwycięstwo ludu”.
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Mikołaj z Mir.
Grecki biskup z IV wieku, z Azji Mniejszej. Bronił najsłabszych przed niesprawiedliwością i rozdawał swój majątek potrzebującym, często w największej tajemnicy. Ta dyskretna hojność i obywatelskie męstwo ukształtowały jego legendę.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że prawdziwa siła tkwi w ochronie tych, którzy nie mają głosu. Ofiarowanie bez oczekiwania uznania to odrzucenie dyktatu pieniądza w kwestii wartości ludzkiej.
Źródło: Nominis
Nicolas obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Nicolas sięga swymi korzeniami do greckiego Nikólaos, złączenia zwycięstwa (níkē) i ludu (laós): imię, które od starożytności brzmi jak zbiorowy triumf. Swemu ogromnemu sukcesowi zawdzięcza je święty Mikołaj z Miry, biskup IV wieku w Azji Mniejszej, słynący z ukrytej hojności wobec ubogich; jego relikwie, przeniesione do Bari w 1087 roku, uczyniły go świętym Mikołajem z Bari, patronem marynarzy, dzieci i kupców. Z jego legendy o nocnych prezentach narodziła się, wieki później, postać Mikołaja.
W Hiszpanii i w hiszpańskojęzycznej Ameryce Nicolas zawsze był imieniem zarówno uczonym, jak i prestiżowym, ale nigdy odległym, bez całkowitego upadku w nieaktualność. Słychać jego bicie w toponimii (Saint Nicolas del Puerto, parafia Saint Nicolas w tak wielu miastach) i w znamienitych nazwiskach. Nigdy nie wydawało się całkowicie przestarzałe, być może dlatego, że jego elegancki rytm utrzymuje je zawsze w gotowości.
Dziś Nicolas przeżywa spektakularny renesans w świecie hiszpańskojęzycznym: jest jednym z najczęściej wybieranych imion męskich w Argentynie, Kolumbii, Chile i w Hiszpanii w ostatnich dekadach. Postrzegane jest jako wyrafinowane, ale sympatyczne, klasyczne, ale nie staroświeckie, z wachlarzem czułych zdrobnień (Nico, Colas), które czynią je ujmującym w codziennym życiu.
Nicolas nosi w swoim imieniu zwycięstwo, ale jest to zwycięstwo dzielone: níkē i laós, cały lud za nim. Dlatego typowy Nicolas rzadko jest samotnym wilkiem; jego charyzma – ostry humor, piękna energia – rozkwita w grupie, a on chętnie staje się tym przyjacielem, który łączy wszystkich, nawet nie szukając tego. W nim tkwi podłoże hojności, odziedziczone niemal przez osmozę od świętego biskupa, który w ukryciu rozdawał posagi: daje, zaprasza, wyciąga rękę, a najczęściej bez szukania oklasków.
Jego profil rysuje kogoś lojalnego i dyplomatycznego, zdolnego do odgrywania roli mediatora przy stole, gdy rozmowa robi się gorąca. Nie jest tym najbardziej ambitnym, który łokciami wyprzedza innych, ale nie zadowala się też mało: numerologiczna jedynka popycha go do podejmowania inicjatywy, bycia tym, kto proponuje plan i stawia pierwszy krok. Ta mieszanka zapału i ciepła czyni go ujmującym: ludzie ufają Nicolasowi niemal instynktownie, może dlatego, że jego imię brzmi jednocześnie szlachecko i sąsiedzko.
Duch czasu dobrze mu służy. Dziś, gdy to imię rozkwita w świecie hiszpańskojęzycznym, Nicolas rośnie z imieniem postrzeganym jako eleganckie, ale wcale nie dystansujące, oraz z całym arsenałem przezwisk – Nico dla kumpli, Colas dla babci – które go zakorzeniają i humanizują. Ma dość wyobraźni, by marzyć, i dość stabilności, by nie zgubić się w marzeniu. Gdy się myli, to często dlatego, że chciał się podobać wszystkim lub prowadził za wiele frontów naraz. Ale ostatecznie Nicolas wierny swojej etymologii nie dąży do tego, by zwyciężyć w pojedynkę: dąży do tego, by wygrali też ludzie, których kocha. I tam, prawie zawsze, trafia w cel.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Nicolas nie goni za sercami, on je podbija. Jego podejście to strategia łagodnego stratega: uwodzenie nie jest grą, lecz sojuszem. Szuka bojowego współudziału, partnerki, z którą wyznaczy linie wspólnego zwycięstwa. Samotność go męczy, ale pustka uczuciowa go odpycha; potrzebuje solidnego, zakorzenionego „my”, w którym pasja służy za cement. Jest zmysłowy, ale nie nachalny; woli pocałunki, które pieczętują niewidzialne pakty, niż płomienie efemeryczne. Co go fascynuje, to inteligencja więzi, ta zdolność do wspólnego tryumfowania nad codziennymi próbami. Z drugiej strony ucieka przed biernością i duszami, które odrzucają zaangażowanie. Chce sojuszniczki, a nie widza. Dla Nicolasa kochać to iść ramię w ramię ku horyzontowi, wspólnemu, intensywnemu, gdzie każdy uścisk potwierdza, że siła pary tkwi w jedności dwóch wolnych woli, ale zdecydowanych iść razem, niewzruszonych wobec wiatru.
Pochodzi z języka greckiego, od imienia Nikólaos, utworzonego z níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”).
Oznacza „zwycięstwo ludu” lub „ten, kto triumfuje z ludem”.
Tak: Nicolas jest obchodzony 6 grudnia, dnia, który kalendarz poświęca św. Mikołajowi z Miry. Biskup z IV wieku w Azji Mniejszej, słynący ze swojej hojności wobec ubogich i dzieci
Tak: współczesna postać Mikołaja (Santa Claus) wywodzi się bezpośrednio z legendy o świętym Mikołaju i jego tajemniczych prezentach.
Bardzo. W ostatnich dekadach jest jednym z najczęściej nadawanych imion męskich w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.