Znaczenie: zwycięstwo ludu.
Z greckiego Nikólaos, złożenia słów níkē („zwycięstwo”) i laós („lud”), dosłownie „ten, który triumfuje z ludem” lub „zwycięstwo ludu”.
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Mikołaj z Mir.
Grecki biskup z IV wieku, z Azji Mniejszej. Bronił najsłabszych przed niesprawiedliwością i rozdawał swój majątek potrzebującym, często w największej tajemnicy. Ta dyskretna hojność i obywatelskie męstwo ukształtowały jego legendę.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że prawdziwa siła tkwi w ochronie tych, którzy nie mają głosu. Ofiarowanie bez oczekiwania uznania to odrzucenie dyktatu pieniądza w kwestii wartości ludzkiej.
Źródło: Nominis
Nicolas obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Nicolas wywodzi się z greckiego Nikólaos, będącego połączeniem zwycięstwa (níkē) i ludu (laós): to imię, które od starożytności niesie ze sobą dźwięk zbiorowego triumfu. Swój niezwykły sukces zawdzięcza świętemu Mikołajowi z Miry, biskupowi z IV wieku w Azji Mniejszej, słynnemu ze swojej ukrytej hojności wobec ubogich. Gdy jego relikwie zostały przeniesione do Bari w 1087 roku, stał się świętym Mikołajem z Bari, patronem marynarzy, dzieci i kupców. Wieki później jego legenda o nocnym obdarowywaniu dała początek postaci świętego Mikołaja.
W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej Nicolas zawsze był imieniem o kulturalnym prestiżu, które wciąż wydaje się ciepłe i przyjazne, nigdy nie wypadało całkowicie z użycia. Odbija się echem w nazwach miejscowych (San Nicolás del Puerto, parafia San Nicolás spotykana w tak wielu miastach) oraz w zasłużonych nazwiskach rodzinnych. Nigdy nie brzmiało całkowicie staroświecko, być może dlatego, że jego elegancka melodia sprawia, że pozostaje na stałe w zasięgu ręki.
Dziś Nicolas przeżywa spektakularny renesans w świecie hiszpańskojęzycznym: w ostatnich dekadach plasuje się w gronie najpopularniejszych imion dla chłopców w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii. Wygląda na dystyngowane, a jednocześnie przyjazne, klasyczne, ale nie sztywne, i niesie ze sobą gamę czułych zdrobnień (Nico, Colás), które czynią je ujmującym w codziennym życiu.
Nicolas niesie zwycięstwo w samym swoim imieniu, ale jest to zwycięstwo wspólne: níkē i laós, cała społeczność stojąca za nim. Dlatego typowy Nicolas rzadko bywa samotnym wilkiem. Jego charyzma, błyskotliwość i naturalna ciepłota najlepiej sprawdzają się w grupie, a on bywa przyjacielem, który łączy wszystkich, nawet nie próbując tego robić. W nim tkwi głęboka żyła hojności, niemal wchłonięta przez osmozę od świętego biskupa, który potajemnie przekazywał wiana ubogim. On daje, zaprasza, pomaga, i zazwyczaj robi to bez polowania na oklaski.
Jego profil rysuje kogoś lojalnego i dyplomatycznego, zdolnego wygładzić sytuację przy stole, gdy rozmowa rozgorzeje. Nie jest typem, który łokciami wyprzedza innych, ale też nie godzi się biernie: naturalna skłonność do inicjatywy popycha go do przejęcia prowadzenia, do bycia tym, kto proponuje plan i wykonuje pierwszy ruch. To połączenie zapału i ciepła sprawia, że jest tak lubiany. Ludzie ufają Nicolasowi niemal z instynktu, może dlatego, że jego imię brzmi jednocześnie dostojnie i bardzo ludzko.
Duch jego pokolenia mu odpowiada. Wzrastając w świecie hiszpańskojęzycznym, gdzie jego imię jest dziś bardzo popularne, Nicolas dorasta z imieniem postrzeganym jako eleganckie, ale w żadnym razie odległe, oraz z całym arsenałem zdrobnień: Nico dla przyjaciół, Colás dla babci, które trzymają go przy ziemi i czynią go ludzkim. Ma dość wyobraźni, by marzyć, i dość stabilności, by nie zgubić się w marzeniach. Gdy się pomyli, zwykle wynika to z chęci zadowolenia wszystkich lub z otwarcia zbyt wielu frontów naraz. Ale ostatecznie Nicolas wierny swoim korzeniom nie dąży do zwycięstwa w pojedynkę: chce, by ludzie, których kocha, też wygrali. I w tym najczęściej trafia w punkt.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Nicolas to nie mężczyzna, który goni cienie; on je podbija. Z ciężarem swojego imienia – zwycięstwo ludu – wchodzi do sypialni jak generał odbierający twierdzę, nie siłą brutalną, lecz magnetyczną pewnością lidera, który zna swoją wartość. Nie błaga o uczucie; rozkazuje mu przez swoją obecność, a jego spojrzenie jest obciążone obietnicą wspólnego triumfu. Uwodzenie, w jego przypadku, jest kampanią subtelnej dominacji i głębokiej lojalności. Przyciągają go partnerki, które stawiają wyzwanie godne jego strategicznego umysłu, te, które potrafią stać ramię w ramię z nim jako równi na arenie życia. Jednak uważaj: jego cierpliwość ma granice. Natychmiast nudzi go frywolność i puste gesty, rzeczy pozbawione substancji prawdziwego połączenia. Aby utrzymać serce Nicolasa, musisz być współspiskowcem w jego wielkim planie, oferując miłość, która jest jednocześnie sanktuarium i polem bitwy. Potrzebuje partnerki, która rozumie, że intymność jest ostatecznym zwycięstwem, zdobytym dzięki wzajemnemu szacunkowi i surowej, nieocenzurowanej szczerości.
Pochodzi z greki, od imienia Nikólaos, utworzonego z níkē ('zwycięstwo') i laós ('ludzie').
Oznacza „zwycięstwo ludu” lub „tego, kto tryumfuje z ludem”.
Nicolas ma imieniny 6 grudnia, które są dniem święta św. Mikołaja z Mir. Był on biskupem greckim z IV wieku w Azji Mniejszej, znanym ze swej hojności wobec ubogich i dzieci.
Bardzo. W ostatnich dekadach jest to jedno z najczęściej nadawanych imion chłopców w Argentynie, Kolumbii, Chile i Hiszpanii.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.