Znaczenie: wieńcowany laurowym wieńcem.
włoski zdrobniałej formy Lorenzo, od łacińskiego „laurentius”: od Laurente, otoczony wawrem.
10 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Łukasz.
Diakon Kościoła Rzymskiego w III wieku, za pontyfikatu Sykstusa II. Stając w obliczu wymogu wydania bogactw swojego zakonu, wolał przedstawić ubogich, chorych i wykluczonych jako prawdziwe skarby, które należy chronić. Następnie stawił czoło swojej egzekucji z nieprzeniknioną godnością i poczuciem humoru, które stawiało opór jego katom.
Co z tego zostaje: Uczy się tu, że prawdziwa wartość wspólnoty tkwi w jej zdolności do przyjęcia najbardziej wrażliwych, a nie w jej dobrach materialnych. W obliczu przeciwności, odwaga przejawia się również w odmowie poddania się zastraszeniu oraz w trzeźwości wobec absurdu.
Renzo obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 10 sierpnia.
Renzo to jedno z tych imion, które pachną autentyczną Italią: powstaje jako skrócona i czuła forma Lorenzo, zachowując łacińskie korzenie Laurentius, związane z miastem Laurentum i laurowym drzewem, rośliną, którą wieńcowano zwycięzców i poetów. Za jego krótkością kryje się więc idea dyskretnego chwały, zasłużonej, a nie chwalącej się korony.
W kulturze włoskiej Renzo zajmuje miejsce honorowe dzięki Alessandro Manzoniemu: Renzo Tramaglino, młody tkacz, bohater „Nuovissimi Sposi” (Nowożeńców), uczynił to imię synonimem ludowej wytrwałości, wiernego miłości i upartej wiary w sprawiedliwość. Nie jest przypadkiem, że pokolenia uczniów spotykali się z nim na szkolnych ławkach.
Dziś Renzo brzmi wietrzenie w najpiękniejszym znaczeniu tego słowa: to imię wiarygodnego dziadka, rzemieślnika, ale też wybór charakteru dla tych, którzy szukają solidnych korzeni i suchego dźwięku, bez ozdobników. Mniej rozpowszechnione wśród noworodków w porównaniu z błyszczącym Lorenzo, zachowuje surowy i uspokajający urok.
Renzo, imię o łacińnym oddechu, niesie w sobie cichy echa dawnych laurowych wieńców. Jako czuła zdrobniała forma Lorenzo, nie ogłasza swojej chwały; nosi ją, owinięty w nią, z naturalną elegancją. Jego przewodnim ideałem nie jest brutalna dominacja, lecz subtelne uznanie, ten niewidzialny wieniec, który dostrzegają jedynie wtajemniczeni. Posiada wrodzoną artystyczną żywotność, tę pragnienie tworzenia, które czyni go architektem własnego losu. Jak mówił Wergiliusz: „Fortunati ambo, si quid nostra est operae”: fortuna uśmiecha się do tych, którzy pielęgnowają swój wewnętrzny ogród. Renzo jest właśnie takim ogrodnikiem. Nie szuka oślepiających reflektorów, lecz szczerego uznania dla ukończonego dzieła, niezależnie od tego, czy chodzi o projekt zawodowy, czy harmonijne wnętrze. Jego dominującą cechą jest ten spokojny godność, ta zdolność do pozostania „owiniętego w laurowy wieniec” nawet w burzy, znajdując w uporządkowanej piękności niezachwianą siłę oporu. Jest artystą, który wie, że prawdziwe zwycięstwo to zwycięstwo łagodnej, życzliwej i zdecydowanej wytrwałości.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Renzo nie bawi się w szaleńcze podboje. Podbija serca z cierpliwością rzeźbiarza, który wydobywa posąg z marmuru. Jest zmysłowy, ale nie wulgarny; przed kontaktem cielesnym ceni sobie połączenie intelektualne, lecz gdy zaufanie zostanie zbudowane, jego namiętność jest rzadkiej intensywności. Przyciąga go żywy intelekt i naturalna gracja, te, które nie starają się robić wrażenia, lecz zachwycać. Natychmiast męczy go powierzchowna fruwolność lub manipulacja emocjonalna; ucieka od gier władzy na rzecz autentycznej intymności. Kocha z niemal sakralną dewocją, oferując stabilną i pocieszającą obecność. Dla niego uwodzenie oznacza stworzenie przestrzeni, w której druga osoba wreszcie może się rozluźnić i być sobą. Szuka towarzyszki, która będzie jednocześnie muzą i równą partnerką, z którą tak samo przyjemnie będzie dzielić ciszę, jak i śmiech. Jego miłość jest bezpieczną przystanią, ucieczką, do której przybywa się, by szukać spokoju i płomienia.
Renzo to hipokorystyk (forma skrócona) imienia Lorenzo, wywodzącego się z łacińskiego Laurentius, co oznacza „mieszkaniec Laurento”, miasta związanego z laurowcem.
Nawiązuje do laurowego drzewa, rośliny symbolizującej zwycięstwo i chwałę: w znaczeniu rozszerzonym „wieńczony laurowym wieńcem”.
10 sierpnia, z Lorenzo, na pamiątkę świętego Wawrzyńca męczennika z Rzymu.
Pochodzące jako zdrobnienie od imienia Lorenzo, we Włoszech jest bardzo często używane jako samodzielne imię i jest anagramatycznie autonomiczne.
To tradycyjne imię, bardzo rozpowszechnione w XX wieku; dziś ma nieco retro smak, ale nadal jest cenione za swoją solidną brzmienie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.