Znaczenie: Odrodzony, narodzony na nowo.
Z łacińskiego Renatus, „odrodzony”, imiesłów czasu przeszłego od renasci, o silnym znaczeniu chrześcijańskim związanym z chrzcielnym odrodzeniem.
12 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Renat z Angers.
Biskup Angers w V wieku, w Galii. Prowadził swoją wspólnotę z determinacją i mądrością, wcielając w życie łagodną władzę w czasach zamieszania. Jego reputacja pobożności i sprawiedliwości przetrwała stulecia.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że można pozostać trzeźwym i odważnym, gdy wszystko się chwieje. Jego przykład przypomina, że prawdziwa siła tkwi w stałości i służbie innym.
Źródło: Wikidata
Renato obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 12 listopada; we Francji 19 października.
Renato to imię o jasnym i głęboko chrześcijańskim znaczeniu: od łacińskiego Renatus, „ponownie narodzony”, przywołuje duchowe odrodzenie chrztu, ponowne narodziny do nowego życia. Patronem tego imienia jest święty Renato z Angers, biskup V wieku, którego legenda o „powrocie do życia” idealnie oddaje sens tego imienia.
Rozpowszechnione we Włoszech, zwłaszcza w latach 30.–60. XX wieku, imię Renato ma vintage’owy i czuły wydźwięk, który przywołuje epokę wielkich artystów i nieśmiertelnych piosenek – od Renato Carosone po Renato Rascel, od Renato Zero po malarza Guttuso, aż po laureata Nagrody Nobla Renato Dulbecco. To imię, które pachnie elegancją dawnych czasów i talentem.
Dziś Renato jest postrzegane jako ciepłe, nieco retro imię pełne charakteru, które wraca do łask wraz z gustem do imion „z epoki babci”. Przywołuje osobę przyjazną, mądrą i sympatyczną, z nutą łagodnej ironii, która czyni ją od razu bliską i swojską.
Renato to dusza, która odrzuca statyczność, niosąc w sobie święty ciężar Renatus, czyli „ponownie narodzonego”. Nie jest to prosta etymologia, lecz mapa egzystencjalna: każdy jego krok jest chrztem, każdy kryzys – przemianą. Archetyp, który nim rządzi, to nie wojownik, lecz cichy alchemik, ten, który potrafi wydobyć złoto z popiołu własnych przeszłych porażek. Jego dominującą cechą jest jasna odporność, zdolność do ponownego rozpoczęcia, która nie zapomina, lecz transcenduje. Jak mówił Nietzsche: „To, co mnie nie zabija, czyni mnie silniejszym”, a Renato wciela tę cielesną prawdę. Nie szuka nowości z ulotnego zainteresowania, lecz z żywotnej potrzeby tlenu. Jego imieniny, przypadające 12 listopada, zbiegają się ze schyłkiem roku, sugerując duszę, która znajduje swój najwyższy wyraz nie w letnim cieple, lecz w refleksyjnej głębi zmierzchu. To mężczyzna, który się nie starzeje, lecz odnawia. Jego siła tkwi w zdolności bycia jednocześnie starym korzeniem i świeżym pąkiem. Nie boi się pustki, ponieważ wie, że tam rodzi się nowe. To charakter, który nie prosi o pozwolenie na istnienie, lecz domaga się ponownego narodzenia, raz po raz, z niemal zakonną godnością.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Renato nie szuka posiadania, lecz złączenia. Jest kochankiem, który potrafi czekać, jak ten, kto wie, że siew wymaga czasu. Jego uwodzenie jest powolne, dotykowe, to podejście, które wkrada się wcześniej, zanim się ujawni. Ceni intensywność spojrzeń bardziej niż słowa, wspólną ciszę jako formę najwyższej intymności. Co go oszałamia, to powierzchowność, pośpiech tych, którzy kochają, by wypełnić pustkę, a nie by podzielić się darem. Pozwala się oczarować kobiecemu umysłowi, tej iskrze tajemnicy, która przywołuje go do nowego odrodzenia. Nie znosi kłamstw, ponieważ jego natura „odrodzonego” opiera się na nagiej i surowej prawdzie. Kiedy kocha, czyni to z niemal religijnym oddaniem, ofiarując ciało i duszę bez zastrzeżeń. Ale jeśli zostanie zdradzony, nie wybucha: wycofuje się, zamyka, jak balonik, z którego uchodzi powietrze. Nie przebacza niewierności nie z powodu dumy, ale ponieważ dla niego miłość jest sakramentem, a jego profanacja oznacza unicestwienie własnego odrodzenia. Szuka siostrzanej duszy, nie obiektu pożądania.
Z łacińskiego Renatus, oznacza „odrodzony, ponownie narodzony”, z odniesieniem do chrzestnego odrodzenia.
12 listopada, na cześć świętego Renata z Angers, biskupa V wieku.
René to francuska forma tego samego łacińskiego imienia Renatus.
Szczególnie we Włoszech w latach 30.–60. XX wieku; dziś przeżywa odrodzenie jako imię retro.
Najczęściej spotykanymi formami zdrobniałymi są Renatino, Rena oraz, w formie francuskiej, Renè.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.