Znaczenie: zasługujący na cześć lub godny honorów.
Z łacińskiego Honorius, z rodziny wyrazu honor.
20 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Honoriusz. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Hiszpański mnich-hermita z IV wieku, znany ze swojego życia w odosobnieniu i modlitwie. Wybrał, by wycofać się ze świata i żyć w prostocie, dyscyplinie i nieustannej medytacji, stając się wzorem duchowej surowości.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by wycofać się z zgiełku i posłuchać własnego sumienia. Ta zdolność skupienia się na rzeczach najważniejszych pozostaje lekcją jasności i wewnętrznej siły.
Honorio obchodzi imieniny w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 20 października.
Honorio wywodzi się z łacińskiego imienia Honorius, z rodziny słów związanych z honorem, i oznacza „godny szacunku” lub „zasługujący na cześć”. Było to imię rzymskich cesarzy oraz kilku papieży, co nadało mu od dawna powagę i godność. W kalendarzu świętych chrześcijańskich istnieje kilku świętych o imieniu Honorio, a najczęściej czczonym w świecie hiszpańskojęzycznym jest św. Honoriusz, opat, którego wspomnienie obchodzi się 20 października.
Jako imię własne, Honorio przeżywał swój złoty wiek w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej w XIX i na początku XX wieku, gdy łacińskie imiona o szlachetnym brzmieniu były w modzie. Dziś jest to imię rzadkie, niemal historyczne, przywołujące na myśl dżentelmenów z dawnych czasów, notariuszy i ludzi pióra. To właśnie ta dawna patyna nadaje mu wyrafinowany urok, a nie brakuje osób, które je przywracają, szukając imienia o charakterze, powściągliwego i z wielowiekową historią za sobą.
Honorio — nomen omen — w pełni dorasta do swojej etymologii. To imię godności i danego słowa, a jego właściciel emanuje spokojną powagą, która budzi szacunek bez konieczności podnoszenia głosu. Jego lojalność (9) jest nienaruszalna: dla Honorio honor nie jest retorycznym ozdobnikiem, lecz kodeksem postępowania, a kto zyska jego zaufanie, ma je na całe życie.
Z liczbą 4, która wzmacnia ten portret, Honorio jest porządkiem, metodą i wytrwałością. Jego stabilność (8) czyni go człowiekiem o solidnych fundamentach, niechętnym do improwizacji, ale bardzo skorym do dotrzymywania obietnic. Ta siła charakteru ma długą historię: cesarze, papieże i święty opat, od którego pochodzi jego imię, dzielą tę instytucjonalną powagę, ten wygląd kogoś, kto piastuje urząd z pełną świadomością obowiązku. Jego ambicja (7) jest realna, ale honorowa, bardziej skierowana ku zasłużonemu uznaniu niż ku skrótom.
Najbardziej powściągliwy Honorio okazuje się w sferze lekkości. Jego humor (5) jest suchy, oparty na finezji ironii, a nie na śmiechu, a jego fantazja (5) preferuje sprawdzone rozwiązania nad eksperymenty. Dyplomację (6) praktykuje z dbałością o formy i pewną ceremonialnością, a jego wrażliwość (6), choć autentyczna, ukryta jest pod warstwą powagi: nie jest to człowiek skory do wybuchów emocji. Jego niezależność (7) to niezależność kogoś, kto myśli samodzielnie i nie daje się porwać modom, podczas gdy jego potrzeba uwagi (4) jest niska — wystarcza mu cichy szacunek swoich bliskich. Podsumowując, to szlachetny charakter w starym stylu: powściągliwy, uczciwy, o solidnych przekonaniach, to ten rodzaj osoby, której bez wahania powierzyłbyś strzeżenie sekretu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Honorio nie szuka kochanków, szuka świadków własnej wielkości. Jego imię, niosące w sobie prastarą godność, czyni go łowcą statusu tak samo, jak łowcą serc. Nie uwodzi łagodnością, lecz powagą kogoś, kto wie, że zasługuje na uwielbienie. Pociąga go elegancja, ta iskra uznania w oczach drugiego człowieka, która potwierdza jego istnienie. Jednak jego urok ma granicę: ucieka przed przeciętnością. Jeśli jego partnerka straci blask, uprzejmość lub lojalność, drzwi zamykają się bezszelestnie, z zimnym lekceważeniem, które zamraża duszę. To nie jest miłość całkowitego oddania, lecz wymiana godności. Kocha, gdy czuje się czczony; nudzi się, gdy musi żebrać o uczucie. Jego namiętność jest intensywna, niemal rytualna, ale wymaga absolutnego szacunku. Dla niego seks jest koronowaniem wspólnego honoru. Jeśli zawalisz w protokole pożądania, zostaniesz odrzucony. To szlachetny ogień, ale pożera tych, którzy nie potrafią stać wyprostowani wobec płomienia.
Oznacza „szanowny” lub „godny honorów”, od łacińskiego honor.
Pochodzi z języka łacińskiego, od imienia Honorius, i nosili je cesarze rzymscy oraz kilku papieży.
Najbardziej rozpowszechnionym wspomnieniem w hiszpańskim kalendarzu świętych jest święto św. Honoriusza, opata, przypadające 20 października (inni święci o imieniu Honoriusz są wspomniani w różnych terminach).
Tak, bardzo tradycyjne. Było popularne w XIX i XX wieku, a dziś jest rzadko spotykane, z klasycznym i szlachetnym charakterem.
Mają wspólny rdzeń „honor”, ale to różne imiona: Honorio pochodzi od Honorius, a Honorato od Honoratus.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.