Znaczenie: Szanowny, godny czci.
Z łacińskiego Honorius, pochodzącego od honos/honor („honor, godność, stanowisko”), w znaczeniu „ten, kto zasługuje na hołdy” lub „godny szacunku”.
20 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Honoriusz.
Hiszpański mnich-hermita z IV wieku, znany ze swojego życia w odosobnieniu i modlitwie. Wybrał, by wycofać się ze świata i żyć w prostocie, dyscyplinie i nieustannej medytacji, stając się wzorem duchowej surowości.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by wycofać się z zgiełku i posłuchać własnego sumienia. Ta zdolność skupienia się na rzeczach najważniejszych pozostaje lekcją jasności i wewnętrznej siły.
Honorio obchodzi imieniny w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 20 października.
Honorio wywodzi się z łacińskiego imienia Honorius, z rodziny słów związanych z honorem, i oznacza „godny” lub „zasługujący na cześć”. Było to imię rzymskich cesarzy oraz kilku papieży, co nadało mu od dawna powagę i godność. W kalendarzu świętych chrześcijańskich istnieje kilku świętych o imieniu Honorio, a najczęściej uczczonym w świecie hiszpańskojęzycznym jest św. Honorio, opat, którego wspomnienie obchodzi się 20 października.
Jako imię własne, Honorio przeżywał swój złoty wiek w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej w XIX i na początku XX wieku, gdy łacińskie imiona o szlachetnym brzmieniu były w modzie. Dziś jest to imię rzadkie, niemal epokowe, przywołujące na myśl rycerzy z dawnych czasów, notariuszy i ludzi pióra. Właśnie ten starożytny patyna nadaje mu wyrafinowany urok, a nie brakuje osób, które je ocalają, szukając imienia o charakterze, powściągliwego i obarczonego wiekami historii.
Honorio oddaje —nigdy lepiej powiedziane— hołd swojemu etymologicznemu znaczeniu. To imię godności i danego słowa, a jego właściciel emanuje spokojną powagą, która budzi szacunek bez konieczności podnoszenia głosu. Jego lojalność (9) jest nienaruszalna: dla Honorio honor nie jest retorycznym ozdobnikiem, lecz kodeksem postępowania, a kto zyska jego zaufanie, ma je na całe życie.
Z liczbą 4, która wzmacnia ten portret, Honorio to porządek, metoda i wytrwałość. Jego stabilność (8) czyni go człowiekiem o solidnych fundamentach, mało skorym do improwizacji, ale bardzo wiernym danym obietnicom. Ta siła charakteru ma długą historię: cesarze, papie i święty opat, od którego wzięto jego imię, dzielą tę instytucjonalną powagę, ten powab osoby piastującej urząd z pełną świadomością obowiązku. Jego ambicja (7) jest realna, ale honorowa, bardziej nastawiona na zasłużone uznanie niż na skróty.
Tam, gdzie Honorio okazuje się najbardziej powściągliwy, to w lekkości. Jego humor (5) jest suchy, oparty na finezji ironii, a nie na śmiechu w głos, a jego fantazja (5) preferuje sprawdzone rozwiązania nad eksperymentalne. Dyplomację (6) praktykuje z dbałością o formy i pewną dozą ceremonii, a jego wrażliwość (6), choć autentyczna, ukryta jest pod warstwą godności: nie jest to człowiek skłonny do ekspresywnych wybuchów uczuć. Jego niezależność (7) to niezależność kogoś, kto myśli samodzielnie i nie daje się ciągnąć za modą, podczas gdy jego potrzeba uwagi (4) jest niska — wystarcza mu cichy szacunek swoich najbliższych. Podsumowując: szlachetny charakter w starym stylu: powściągliwy, uczciwy, o mocnych przekonaniach, taki człowiek, któremu bez wahania powierzyłbyś straż nad sekretem.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Honorio nie szuka kochanków, szuka świadków własnej wielkości. Jego imię, niosące w sobie prastarą godność, czyni go łowcą statusu tak samo, jak łowcą serc. Nie uwodzi łagodnością, lecz powagą kogoś, kto wie, że zasługuje na uwielbienie. Pociąga go elegancja, ten błysk uznania w oczach drugiego człowieka, który potwierdza jego istnienie. Jednak jego urok ma swoje granice: ucieka przed przeciętnością. Jeśli jego partnerka traci blask, uprzejmość lub lojalność, drzwi zamykają się bezszelestnie, z zimnym lekceważeniem, które zamraża duszę. To nie jest miłość całkowitego oddania, lecz wymiana godności. Kocha, gdy czuje się czczony; nudzi się, gdy musi żebrakować o uczucie. Jego namiętność jest intensywna, niemal rytualna, ale wymaga absolutnego szacunku. Dla niego seks jest koronacją wspólnego honoru. Jeśli zawalisz w protokole pożądania, zostaniesz odrzucony. To szlachetny ogień, ale pożera tych, którzy nie potrafią stanąć na nogach przed płomieniem.
Oznacza „szanowny” lub „godny honorów”, od łacińskiego słowa honor.
Jest łacińskiego pochodzenia, od imienia Honorius, i nosili je cesarze rzymscy oraz kilku papieży.
Najbardziej rozpowszechnionym świętem w hiszpańskim kalendarzu liturgicznym jest wspomnienie Świętego Honoriusza, opata, przypadające 20 października (inni święci o imieniu Honoriusz są obchodzeni w różnych terminach).
Tak, bardzo tradycyjne. Było popularne w XIX i XX wieku, a dziś jest rzadko spotykane, z klasycznym i dystyngowanym charakterem.
Mają wspólny rdzeń „honor”, ale to różne imiona: Honorio pochodzi od Honorius, a Honorato od Honoratus.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.