Znaczenie: zaszczycony lub godny honorów.
pochodzi z łacińskiego Honorius, z rodziny słowa honor.
20 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Honoriusz. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Hiszpański mnich-hermita z IV wieku, znany ze swojego życia w odosobnieniu i modlitwie. Wybrał, by wycofać się ze świata i żyć w prostocie, dyscyplinie i nieustannej medytacji, stając się wzorem duchowej surowości.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by wycofać się z zgiełku i posłuchać własnego sumienia. Ta zdolność skupienia się na rzeczach najważniejszych pozostaje lekcją jasności i wewnętrznej siły.
Honorio obchodzi imieniny w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 20 października.
Honorio wywodzi się z łacińskiego imienia Honorius, z rodziny słowa honor, i oznacza „szanowany” lub „godny honoru”. Było to imię rzymskich cesarzy oraz wielu papieży, co nadało mu od wczesnych czasów powagę i godność. W kalendarzu świętych chrześcijańskich istnieje kilku świętych o imieniu Honorio, a najczęściej obchodzonym w świecie hiszpańskojęzycznym jest Święty Honorio Opat, którego wspomnienie przypada na 20 października.
Jako imię własne Honorio przeżywał swój złoty wiek w Hiszpanii i hiszpańskojęzycznej Ameryce w XIX wieku i na początku XX wieku, gdy modne były łacińskie imiona o szlachetnym brzmieniu. Dziś jest to imię rzadkie, niemal historyczne, przywołujące na myśl rycerzy z dawnych czasów, notariuszy i ludzi pióra. Właśnie ta stara patyna nadaje mu szczególny urok, a nie brakuje osób, które przywracają je do życia, szukając imienia z charakterem, poważnego i z wiekami historii za plecami.
Honorio przynosi chlubę — i nie ma lepszego określenia — swojej etymologii. To imię godności i danego słowa, a jego nosiciel emanuje spokojną powagą, która budzi szacunek bez konieczności podnoszenia głosu. Jego lojalność (9) jest niepodzielna: dla Honorio honor nie jest retorycznym ozdobnikiem, lecz kodeksem postępowania, a kto zyska jego zaufanie, ma je na całe życie.
Z liczbą 4, która wzmacnia ten portret, Honorio to porządek, metoda i stałość. Jego stabilność (8) czyni go człowiekiem o solidnych fundamentach, mało skłonnym do improwizacji, a bardzo dotrzymującym danego słowa. Ta siła charakteru ma długą historię: cesarze, papieże i święty opat, od którego wzięło się jego imię, dzielą tę instytucjonalną powagę, ten wyraz kogoś, kto piastuje urząd z pełną świadomością obowiązków. Jego ambicja (7) jest realna, ale honorowa, bardziej nastawiona na zasłużone uznanie niż na skróty.
Najbardziej powściągliwy Honorio bywa w lekkości. Jego humor (5) jest suchy, oparty na finezyjnej ironii, a nie na śmiechu, a jego fantazja (5) preferuje sprawdzone rozwiązania przed eksperymentalnymi. Dyplomację (6) praktykuje z dbałością o formy i z pewną ceremonialnością, a jego wrażliwość (6), choć autentyczna, skryta jest pod warstwą powagi: to nie człowiek od demonstracji uczuć. Jego niezależność (7) to niezależność kogoś, kto myśli samodzielnie i nie daje się ponosić modom, podczas gdy jego potrzeba uwagi (4) jest niska — wystarcza mu cichy szacunek najbliższych. Podsumowując: szlachetny charakter w starym stylu: trzeźwy, uczciwy, o mocnych przekonaniach, ten typ osoby, której bez wahania powierzyłbyś strzeżenie sekretu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Honorio nie szuka kochanków, szuka świadków własnej wielkości. Jego imię, obarczone godnością rodowodu, czyni go łowcą statusu tak samo, jak serc. Nie uwodzi delikatnością, lecz powagą kogoś, kto wie, że zasługuje na uwielbienie. Pociąga go elegancja, ten błysk uznania w oczach drugiego człowieka, który potwierdza jego istnienie. Jednak jego urok ma swoje granice: przeciętność ucieka przed nim. Jeśli jego partner straci blask, uprzejmość lub lojalność, drzwi zamykają się bezszelestnie, z zimnym lekceważeniem, które mrozi duszę. To nie jest miłość całkowitego oddania, lecz wymiana godności. Kocha, gdy czuje się czczony; nudzi się, gdy musi żebrać o uczucie. Jego namiętność jest intensywna, niemal rytualna, ale wymaga absolutnego szacunku. Dla niego seks jest ukoronowaniem wspólnego honoru. Jeśli zawalisz w protokole pożądania, zostaniesz odrzucony. To szlachetny ogień, ale pożera tych, którzy nie potrafią stać prosto wobec płomienia.
Oznacza „szanowany” lub „godny honoru”, od łacińskiego honor.
Pochodzi z łaciny, od imienia Honorius, i było noszone przez cesarzy rzymskich oraz wielu papieży.
Najbardziej rozpowszechnionym świętem w hiszpańskim kalendarzu liturgicznym jest święto św. Honoriusza, opata, obchodzone 20 października (istnieją inni święci o imieniu Honoriusz, obchodzeni w innych terminach).
Tak, bardzo tradycyjne. Miało swój szczyt popularności w XIX i XX wieku, a dziś jest rzadko spotykane, co nadaje mu klasyczny i szlachetny charakter.
Mają wspólny rdzeń „honor”, ale to odrębne imiona: Honorio wywodzi się od Honorius, a Honorato od Honoratus.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.