Znaczenie: Od Miryam (Ewa łaski).
Jego korzenie sięgają hebrajskiego imienia Miryam, które stało się popularne w całym Zachodzie dzięki nabożeństwu do Maryi, Matki Jezusa.
15 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Maria.
Kobieta z I wieku, żyjąca w Judei, matka Jezusa z Nazaretu. Po śmierci swego Syna wybrała, by pozostać przy rodzącej się wspólnocie, przyjęła ucznia Jana i nadal tkała więzi w zburzonym świecie.
Co z tego zostaje: Można przejść przez ogromną stratę, nie legając w gruzach, wybierając obecność zamiast zamknięcia się w sobie. Jest to forma cichej odporności, która przypomina, że życie trwa, nawet po najsilniejszych wstrząsach.
Źródło: Nominis
Marisa obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 15 sierpnia.
Marisa to południowa i czuła forma imienia Maria, bardzo rozpowszechniona we Włoszech, Hiszpanii i Portugalii. Powstała albo jako śpiewne zdrobnienie imienia Maria, albo jako skrócona forma imion złożonych, takich jak Maria-Luisa czy Maria-Isabel. Jej miękkie i otwarte brzmienie, zakończone tym jasnym -a, czyni ją typowo łacińskim imieniem, słonecznym i kobiecym.
Pochodząc od Marii, dzieli z nią ogromne mariańskie dziedzictwo: Maryję, Miriam w hebrajskim, matkę Chrystusa. Dlatego Marisy obchodzą swoje imieniny 15 sierpnia, w dniu Wniebowzięcia. Szczególnie we Włoszech imię to zyskało dużą popularność w XX wieku i nadal kojarzy się z ciepłą elegancją, charakterystyczną dla aktorek i śpiewaczek z basenu Morza Śródziemnego.
We Francji Marisa pozostaje rzadkim i egzotycznym imieniem, cenionym właśnie za ten transalpejski lub iberyjski aromat. Przywodzi na myśl kino autorskie, słodycz brazylijskiego głosu (Marisa Monte) lub urok Marisy Tomei w Hollywood: to imię, które dobrze podróżuje i brzmi czule we wszystkich językach.
Marisa to słońce Morza Śródziemnego zamienione w imię własne: naturalne ciepło, ekspansywna hojność, ten dar czynienia innych szczęśliwymi samym tylko wejściem do pokoju. Pochodząc od Marii, odziedziczyła głęboką dobroć, niemal matczyną, której towarzyszy latynoska elegancja, jakiej nie można się nauczyć – niesie ją w swoim chodzie.
Ale Marisa to nie tylko jasna fasada. W niej jest prawdziwa artystyczna głębia, wrażliwość na wierzchu, która pcha ją ku muzyce, kinu, pięknu w każdej jego formie. Na wzór wielkich Maris, które ją reprezentowały – intensywnej obecności Marisy Paredes u Almodóvara czy aksamitnego głosu Marisy Monte – łączy emocję z wyrafinowaniem, spontaniczność z tajemniczością.
Marisie sprawia przyjemność podobać się innym, to prawda, ale przede wszystkim kocha. Przyjaźnie są u niej ciepłe, lojalność trwała, a stół zawsze otwarty. Ma zmysł do zabawy i nienawidzi nudy: tam, gdzie ona bywa, jest muzyka, śmiech, kolory.
Pod tym słonecznym rozkwitem kryje się jednak spokojna refleksyjność. Marisa obserwuje, wyczuwa atmosferę, potrafi się wycofać, by marzyć lub tworzyć. Ta kontemplacyjna część równoważy jej temperament i nadaje jej wewnętrzną elegancję. Dyplomatyczna, łagodzi, pojednuje, znajduje słowa, które grzeją. Trochę kokieteryjna, bardzo hojna, niesie słodycz Marii i światło Południa w jednym oddechu. Południowa, wibrująca esencja, stworzona do dawania i odbierania uczuć.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Marisa nie udaje wstydliwej, tańczy w intymności. Jej miłość jest latynoskim płomieniem, ciepłym i bezpośrednim, w którym uwodzenie nie jest sztuczką, lecz cielesną oczywistością. Przyciąga spojrzenia dzięki tej spokojnej intensywności „ukochanej”, która wie, że bycie pożądaną jest jej naturalnym prawem, ale wymaga, by kochać ją z czułością. W ramionach jest całkowita: namiętna, dotykowa, niezdolna do udawania obojętności. To, co ją porusza, to głębia więzi, to połączenie duszy i serca, które wykracza poza prostą wymianę zmysłowości. Z drugiej strony, to, co natychmiast ją męczy, to zdystansowany chłód, wyrachowana obojętność, która pozbawia relację krwi. Ucieka od zamkniętych dusz, od wyczerpujących gier władzy. Marisa szuka echa, nie cienia. Chce być widziana, rozumiana, posiadana z czułością. Dla niej miłość jest świętym złączeniem, „Maria”, która staje się „My”. Jeśli nie zaoferujesz jej swojej nagiej prawdy, odejdzie, zostawiając za sobą resztkowe ciepło tego, co mogłoby być wielkie.
Pochodzi od hebrajskiego Miryam, przekazanego do łaciny jako Maria za pośrednictwem greki. Zyskała popularność w całym Zachodzie dzięki chrześcijańskiemu kultowi Matki Boskiej.
Jego znaczenie jest przedmiotem sporu: najczęściej przywoływanymi hipotezami są „kochana”, „pani” i „kropla morza”. W tradycji ludowej kojarzy się z „kochaną Boga”.
Jej imieniny obchodzone są 15 sierpnia, ku czci Matki Boskiej. Jest Matką Jezusa Chrystusa.
Przez stulecia prawie wszystkie dziewczynki były chrzczone jako María, po którym następowała jakaś forma kultu (del Carmen, de los Dolores, del Pilar...), co stworzyło ogromną rodzinę imion złożonych.
Nie. Choć złożone formy imienia spadły w popularności, María w formie prostej nadal jest bardzo używane i postrzegane jako klasyczne i ponadczasowe, a nie jako przestarzałe.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.