Marisa wywodzi się jako zdrobnienie imienia María lub jako skrócona forma imion złożonych, takich jak María-Luisa czy María-Isabel.
15 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Maria.
Kobieta z I wieku, żyjąca w Judei, matka Jezusa z Nazaretu. Po śmierci swego Syna wybrała, by pozostać przy rodzącej się wspólnocie, przyjęła ucznia Jana i nadal tkała więzi w zburzonym świecie.
Co z tego zostaje: Można przejść przez ogromną stratę, nie legając w gruzach, wybierając obecność zamiast zamknięcia się w sobie. Jest to forma cichej odporności, która przypomina, że życie trwa, nawet po najsilniejszych wstrząsach.
Źródło: Nominis
Marisa obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 15 sierpnia.
Marisa to południowa i czuła forma imienia Maria, bardzo rozpowszechniona we Włoszech, Hiszpanii i Portugalii. Powstała jako melodyjny zdrobniały wariant imienia Maria lub jako skrócona forma imion złożonych, takich jak Maria-Luisa czy Maria-Isabel. Jej miękka i otwarta brzmieniowość, zakończona tym jasnym „-a”, czyni ją imieniem typowo łacińskim, słonecznym i kobiecym.
Pochodząc od imienia Maria, dzieli jego ogromny mariański dziedzictwo: Maryję, Miriam w języku hebrajskim, Matkę Chrystusa. Dlatego Marisy obchodzą swoje imieniny 15 sierpnia, w dzień Wniebowzięcia. We Włoszech w szczególności imię to zyskało ogromną popularność w XX wieku i nadal kojarzy się z ciepłą elegancją, charakterystyczną dla aktorek i piosenkarek z basenu Morza Śródziemnego.
We Francji Marisa nadal pozostaje rzadkie i egzotyczne, cenione właśnie za ten transalpejski lub iberyjski aromat. Przywołuje na myśl kino autorskie, słodycz brazylijskiego głosu (Marisa Monte) czy urok Marisy Tomei w Hollywood: to imię, które dobrze podróżuje i brzmi czule we wszystkich językach.
Marisa to słońce Morza Śródziemnego zamienione w imię własne: naturalne ciepło, ekspansywna hojność, ten dar czynienia innych szczęśliwymi samym wejściem do pokoju. Pochodząc od imienia Maria, dziedziczy głęboką dobroć, niemal matczyną, towarzyszącą jej latynowskiej elegancji, której się nie uczy, lecz którą nosi w swoim sposobie chodzenia.
Ale Marisa to nie tylko jasna fasada. W niej tkwi prawdziwa artystyczna głębia, wrażliwość na wyciągnięcie ręki, która pcha ją ku muzyce, kinu, pięknu w każdej jego formie. Na wzór wielkich Maris, które ją reprezentowały, intensywnej obecności Marisy Paredes u Almodóvara czy aksamitnego głosu Marisy Monte, łączy ona emocję z wyrafinowaniem, spontaniczność z tajemniczością.
Marisa lubi się podobać, to prawda, ale przede wszystkim lubi kochać. Jej przyjaźnie są ciepłe, jej lojalność trwała, a jej stół zawsze otwarty. Ma zmysł do zabawy i nienawidzi nudy: tam, gdzie ona bywa, są muzyka, śmiech i kolory.
Pod tym słonecznym bujnym kwitnięciem kryje się jednak spokojna refleksyjność. Marisa obserwuje, wyczuwa atmosferę, potrafi się wycofać, by marzyć lub tworzyć. Ta kontemplacyjna część równoważy jej temperament i nadaje jej wewnętrzną elegancję. Dyplomatyczna, spokojna, pojednuje, znajduje słowa, które pocieszają. Trochę kokieteryjna, bardzo hojna, niesie w jednym oddechu słodycz Marii i światło Południa. Południowa i żywa esencja, stworzona, by dawać i odbierać uczucie.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Marisa nie udaje wstydliwej, tańczy w intymności. Jej miłość jest latynoskim płomieniem, ciepłym i bezpośrednim, w którym uwodzenie nie jest przebiegłością, lecz cielesnym faktem. Przyciąga wzrok dzięki tej spokojnej intensywności „ukochanej”, która wie, że bycie pożądaną jest jej naturalnym prawem, ale wymaga, by była kochana. W ramionach jest całkowita: namiętna, dotykowa, niezdolna do udawania obojętności. To, co ją rozhuśtuje, to głębia więzi, ta połączenie dusza-serce, które wykracza poza prostą wymianę zmysłowości. Z kolei to, co natychmiast ją męczy, to dystansująca chłoda, obliczona obojętność, która wyziewa relację z jej krwi. Ucieka od zamkniętych dusz, od wyczerpujących gier władzy. Marisa szuka echa, nie cienia. Chce być widziana, rozumiana, posiadana z czułością. Dla niej miłość jest świętym złączeniem, „Maria”, które staje się „My”. Jeśli nie zaoferujesz jej swojej nagiej prawdy, odejdzie, zostawiając za sobą resztkowy ciepło tego, co mogłoby być wielkie.
Pochodzi z hebrajskiego Miryam, przekazanego do łaciny jako Maria za pośrednictwem greki. Zyskała popularność na całym Zachodzie dzięki chrześcijańskiemu kultowi Maryi, Matki Bożej.
Jego znaczenie jest przedmiotem sporów: najczęściej cytowane hipotezy to „kochana”, „pani” i „kropla morza”. W tradycji ludowej kojarzy się z „ukochaną Boga”.
Imieniny Marisy obchodzone są 15 sierpnia ku czci Matki Boskiej. Jest ona Matką Jezusa Chrystusa.
Przez wieki niemal wszystkie dziewczynki przyjmowały na chrzcie imię Maria, któremu towarzyszyła jakaś forma kultu (np. z Karmelu, z Boleści, z Pilara...), co dało początek ogromnej rodzinie imion złożonych.
Nie. Choć złożone formy straciły na popularności, María w formie prostej nadal jest bardzo używany i postrzegany jako klasyczny i ponadczasowy, a nie jako przestarzały.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.