Znaczenie: pochodny od Maria, „ukochana”.
Włoska i hiszpańska forma wywodząca się od Maria (hebr. Myriam), czasem skrócona forma Maria-Luisa.
15 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Maria.
Kobieta z Galilei z I wieku, matka Jezusa Chrystusa. Wnioski
Co z tego zostaje: Można wybrać, by pozostać obecny i wspierać innych, nawet gdy wynik wydaje się niepewny lub bolesny. To forma cichego odwagi, która nie szuka chwały, lecz wierności.
Źródło: Nominis
Marisa obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 15 sierpnia.
Marisa to południowa i czuła forma imienia Maria, bardzo rozpowszechniona we Włoszech, w Hiszpanii i w Portugalii. Powstała jako śpiewne zdrobnienie od Maria lub jako skrót imion złożonych, takich jak Maria-Luisa czy Maria-Isabel. Jej miękkie i otwarte brzmienie, zakończone jasnym -a, czyni z niej typowo łacińskie, słoneczne i kobiece imię.
Jako pochodne od Maria, dzieli ono ogromne mariańskie dziedzictwo: Maryję, w języku hebrajskim Myriam, matkę Chrystusa. Marisy obchodzą więc swoje imieniny 15 sierpnia, w dzień Wniebowzięcia. Szczególnie we Włoszech imię to cieszyło się dużą popularnością w XX wieku i wciąż kojarzy się z ciepłą elegancją, charakterystyczną dla aktorek i piosenkarek z basenu Morza Śródziemnego.
We Francji Marisa pozostaje imieniem rzadkim i egzotycznym, cenionym właśnie za ten transalpejski lub iberyjski posmak. Przywodzi na myśl kino autorskie, miękkość brazylijskiego głosu (Marisa Monte) lub urok Marisy Tomei w Hollywood: to imię, które dobrze podróżuje i brzmi czule we wszystkich językach.
Marisa to słońce Morza Śródziemnego zamienione w imię: naturalne ciepło, ekspansywna hojność, ten dar sprawiania, że inni stają się radośni, samym wejściem do pokoju. Pochodząc od Marii, dziedziczy głęboką dobroć, niemal macierzyńską, podwójnie wzbogaconą o łacińską elegancję, której nie trzeba się uczyć – ma ją w samym chodzie.
Ale Marisa to nie tylko jasna fasada. W niej tkwi prawdziwa artystyczna głębia, wrażliwość, która aż drży pod skórą, która pcha ją ku muzyce, kinu i pięknu w każdej jego formie. Wzorując się na wielkich Marisach, które ją uosabiały, jak intensywna obecność Marisy Paredes u Almodóvara czy aksamitny głos Marisy Monte, łączy emocję z wyrafinowaniem, spontaniczność z tajemniczością.
Marisa lubi się podobać, to prawda, ale przede wszystkim lubi kochać. Jej przyjaźnie są ciepłe, jej wierność trwała, a jej stół zawsze otwarty. Ma zmysł do zabawy i nienawidzi nudy: tam, gdzie pojawia się, jest muzyka, śmiech i kolory.
Pod tym słonecznym rozkwitem kryje się jednak spokojna refleksyjność. Marisa obserwuje, wyczuwa atmosferę, potrafi się wycofać, by marzyć lub tworzyć. Ta kontemplacyjna część równoważy jej temperament i nadaje jej wewnętrzną elegancję. Jako dyplomatka łagodzi, pojednuje, znajduje słowa, które ogrzewają. Trochę kokieteryjna, bardzo hojna, niesie w jednym oddechu łagodność Marii i światło Południa. Południowa, wibrująca esencja, stworzona do dawania i przyjmowania czułości.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Marisa nie udaje skromnej, tańczy w intymności. Jej miłość jest latynoskim płomieniem, ciepłym i bezpośrednim, w którym uwodzenie nie jest podstępem, lecz cielesną oczywistością. Przyciąga wzrok tą spokojną intensywnością „ukochanej”, która wie, że bycie pragnioną jest jej naturalnym prawem, ale wymaga, by ją kochać. W ramionach jest całkowita: namiętna, dotykowa, niezdolna do udawania obojętności. To, co ją porusza, to głębia więzi, to połączenie duszy i serca, które wykracza poza prostą wymianę zmysłowości. Z kolei to, co natychmiast ją nudzi, to zdystansowany chłód, wyrachowana obojętność, która wysysa z relacji krew. Ucieka od dusz zamkniętych na klucz, od wyczerpujących gier władzy. Marisa szuka echa, nie cienia. Chce być widziana, rozumiana, posiadana z czułością. Dla niej miłość jest świętym połączeniem, „Maria”, która staje się „Nami”. Jeśli nie zaoferujesz jej swojej nagiej prawdy, odejdzie, pozostawiając za sobą resztki ciepła tego, co mogłoby być wielkie.
Jest to włoska i hiszpańska forma imienia Maria, czasem skrócona forma Maria-Luisa.
Jak Maria, od której się wywodzi, odnosi się do imienia Miriam w hebrajskim, które często tłumaczy się jako „ukochana” lub „umiłowana”.
Dzień imienin Marisy przypada 15 sierpnia, ku czci Matki Boskiej. Jest ona matką Jezusa Chrystusa.
Nadal pozostaje rzadkie i postrzegane jako ładne imię włoskiego lub hiszpańskiego pochodzenia.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.