Znaczenie: chwała ziemi.
Włoska wersja germańskiego imienia Hrodland, oznaczającego „chwała ziemi”.
15 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Roland de Medici.
Włoski pustelnik z XIV wieku, żyjący w Emilii. Wybrał, by wycofać się w samotność i prowadzić tam życie modlitwy i pokuty, odrzucając doczesne honory, aby poświęcić się wewnętrznej poszukiwaniu.
Co z tego zostaje: Można zdecydować się na oderwanie od otaczających odgłosów, by wsłuchać się we własne sumienie. Ta zdolność do wycofania się bez rezygnacji z siebie pozostaje lekcją wolności.
Źródło: Nominis
Orlando obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 15 września.
Orlando to włoska wersja germańskiego imienia obciążonego epicką wielkością: Hrodland, „chwała ziemi”. Swoją sławę zawdzięcza w całości postaci Orlanda, paladyna poległego w Roncisvalle, bratanka Karola Wielkiego, po raz pierwszy uwiecznionego we francuskiej pieśni Chanson de Roland, a następnie uwiecznionego we włoskich arcydziełach przez Boiarda (Orlando innamorato) i Ariosta (Orlando furioso). Od tego czasu imię weszło do ludowej wyobraźni, docierając nawet do sycylijskich lalek, gdzie Orlando jest przedstawiany jako szlachetny rycerz walczący z Saracenami.
We Włoszech imię niesie ze sobą aurę szlachetności i rycerstwa, odrobinę archaiczną, ale zawsze szanowaną. Dzień imienin upamiętnia nie legendarnego bohatera, lecz błogosławionego Orlanda de’ Medici, toskańskiego pustelnika z XIV wieku. Dziś Orlando postrzegane jest jako mocne i męskie imię, mniej powszechne wśród noworodków, ale przywołujące lojalność, odwagę i nutę epickiego romantyzmu, której żadne inne imię nie jest w stanie przekazać.
Nazywanie się Orlando to założenie niewidzialnej zbroi. Germańska etymologia — „chwała własnej ziemi” — oraz długi cień paladyna Karola Wielkiego zarysowują charakter, w którym honor nie jest szczegółem, lecz fundamentalną strukturą. Wyobrażony Orlando bywa lojalny aż do szpiku kości, z tych, którzy nie zdradzą przyjaciela nawet pod torturą i traktują dane słowo jak kontrakt wyryty w kamieniu.
W nim tkwi cicha, niemal prastara siła: nie musi podnosić głosu, bo jego sama obecność ma wagę. Ambitny, ale nie wyrachowany, dąży do celów, które mają znaczenie, do sprawy, czegoś, czego warto bronić. Podobnie jak rycerska postać w poezji Ariosta, Orlando ma też stronę namiętną i podatną na rany: gdy kocha, kocha szaleńczo, a rozczarowania emocjonalne mogą go wstrząsnąć bardziej niż jakakolwiek bitwa.
Introspekcyjna żyła sugerowana przez liczbę 7 prowadzi go do momentów refleksji, nocnych myśli i potrzeby wycofania się, by naładować baterie. Nie jest błyskotliwym rozmówcą do salonów; woli konkretne czyny niż słowa. Jego humor jest suchy, pojawia się, gdy najmniej się go spodziewamy. Daj mu misję do wykonania i drużynę do ochrony, a stanie się niezmordowany; umieść go w środowisku cynicznym i pozbawionym ideałów, a zniknie. W przyjaźni jest skałą, na której inni się opierają. W miłości jest romantyczny w starym stylu, z tych, którzy wciąż wierzą w epickie gesty. Orlando, w skrócie, to imię, które obiecuje rycerską duszę w świecie, który coraz bardziej potrzebuje rycerzy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Orlando nie szepcze; ogłasza swoją obecność ciężarem historii i wyniosłością zdobywcy. Jego imię, metateza pieśni o mieczu Rolanda, sugeruje kochanka, który traktuje romans jako kampanię do wygrania, a nie jedynie uczucie do przeżycia. Zmysłowo uwodzi z pewnością kogoś, kto wie, że jest sławny na ziemi. Jego dotyk jest celowy, roszczący sobie prawo do terytorium z sensualnym autorytetem, który wydaje się mniej uczuciem, a bardziej przeznaczeniem. Jest przyciągany przez partnerów, którzy oferują głębię i dziedzictwo, tych, którzy mogą dorównać jego własnej wrodzonej sławie. Pogardza trywialnym, przemijającym i bezimiennym. Dla Orlanda miłość jest świadectwem trwałej wartości. Szuka więzi, która rezonuje przez czas, unii, która pozostanie silna wobec erozji lat. Nie interesują go przypadkowe potyczki; chce twierdzy. Jeśli nie zdołasz wytrzymać jego intensywności, jeśli twój duch będzie zbyt kruchy dla jego wielkich narracji, odrzuci cię z zimną skutecznością generała, który zwalnia bezużytecznego żołnierza. Ale dla godnych oferuje oddanie tak solidne jak sama ziemia, sławne, trwałe i absolutnie niezaprzeczalne.
Pochodzi z języka germańskiego (francuskiego), od imienia Hrodland, złożonego z hrōd „chwała” i land „ziemia”: „wspaniały w swoim kraju”. We Francji stało się Roland.
Oznacza „tego, który jest wspaniały na własnej ziemi”, imię łączące pojęcia sławy i więzi z ojczyzną.
Dzień świętego Orlando przypada 15 września i jest poświęcony błogosławionemu Rolando de Médici. Był on włoskim eremitą.
Ponieważ rycerz Orlando jest protagonistą Pieśni o Rolandzie oraz włoskich poematów Boiarda i Ariosta, które uczyniły go europejskim mitem.
Jest rzadsze wśród noworodków w porównaniu z przeszłością, ale nadal jest cenione za swój szlachetny i epicki dźwięk.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.