Znaczenie: chwała kraju.
włoska forma imienia Roland, od „hrod” (chwała) + „land” (kraj).
15 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Roland de Medici.
Włoski pustelnik z XIV wieku, żyjący w Emilii. Wybrał, by wycofać się w samotność i prowadzić tam życie modlitwy i pokuty, odrzucając doczesne honory, aby poświęcić się wewnętrznej poszukiwaniu.
Co z tego zostaje: Można zdecydować się na oderwanie od otaczających odgłosów, by wsłuchać się we własne sumienie. Ta zdolność do wycofania się bez rezygnacji z siebie pozostaje lekcją wolności.
Źródło: Nominis
Orlando obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 15 września.
Orlando to włoska forma imienia germańskiego, obarczonego epicką wielkością: Hrodland, „chwała ziemi”. Jego sława zawdzięcza w pełni jednemu bohaterowi, Orlandowi, paladynowi poległemu w Roncesvalles, bratankowi Karola Wielkiego, początkowo uczczonemu we francuskim Pieśni o Rolandzie, a następnie uwiecznionemu we włoskich arcydziełach Boiarda (Orlando innamorato) i Ariosta (Orlando furioso). Od tego czasu imię weszło do ludowej wyobraźni, sięgając nawet do sycylijskich lalek, gdzie Orlando przedstawiany jest jako szlachetny rycerz walczący z Saracenami.
We Włoszech imię niesie aurę szlachetności i rycerstwa, ma nieco staromodny, ale wciąż szanowany charakter. Święto czci nie legendarnego bohatera, lecz szczęśliwego Orlanda de’ Medici, tuluzyńskiego pustelnika z XIV wieku. Dziś Orlando postrzegane jest jako silne i męskie imię, rzadziej nadawane noworodkom, ale przywołujące lojalność, odwagę i szczyptę epickiej miłości, której żadne inne imię nie jest w stanie nanieść.
Bycie Orlandem to noszenie niewidzialnej zbroi. Germańskie pochodzenie – „chwała własnego kraju” – oraz długi cień paladyna Karola Wielkiego rysują postać, w której honor nie jest szczegółem, lecz fundamentem strukturalnym. Wyobrażony Orlando bywa lojalny do końca, jednym z tych, którzy nie zdradzą przyjaciela nawet pod torturą i traktują dane słowo jak kontrakt wyryty w kamieniu.
W nim tkwi spokojna, niemal starożytna siła: nie musi podnosić głosu, bo jego sama obecność ma wagę. Jest ambitny, ale nie machiaweliczny; dąży do celów, które mają sens, mają przyczynę, coś do obrony. Podobnie jak rycerska postać z poematu Ariosta, Orlando ma też swoją namiętną i podatną na rany stronę: gdy kocha, kocha szaleńczo, a rozczarowania emocjonalne mogą go wstrząsnąć bardziej niż bitwa.
Wątek introspekcji sugerowany przez liczbę 7 prowadzi go do momentów refleksji, nocnych myśli i potrzeby wycofania się, by naładować baterie. Nie jest błyskotliwym gadułą salonów; woli konkretne czyny od słów. Jego humor jest suchy, pojawia się tam, gdzie najmniej się go spodziewamy. Daj mu misję do wykonania i drużynę do ochrony, a stanie się niezmordowany; umieść go w środowisku cynicznym i pozbawionym ideałów, a zacznie blednąć. W przyjaźni jest skałą, na której inni się opierają. W miłości jest romantyczny w nieco staroświecki sposób, jednym z tych, którzy wciąż wierzą w epickie gesty. Orlando, w skrócie, to imię, które obiecuje rycerską duszę w świecie, który coraz bardziej potrzebuje rycerzy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Orlando nie jest miłośnikiem letniej miłości. Z tą germańską korzeniem, która woła o chwałę i przynależność do świętego terytorium, podchodzi do uwodzenia jak do strategicznego, zmysłowego i imperatorskiego podboju. Nie goni za kruchymi sercami; szuka duszy zdolnej do rywalizacji, która zaoferuje mu sojusz sił, w którym pasja jest twierdzą dla dwojga. Dla niego uwodzenie to tkwienie intymnej dynastii. Fascynuje go moc, odwaga i ten błysk dumy, który rozświetla oczy jego partnera. Z drugiej strony, jego cierpliwość szybko wyparowuje w obliczu przeciętności lub niezdecydowania. Nadmierna kruchość lub zaniedbanie siebie głęboko go męczy; potrzebuje równego sobie, sojusznika krwi i pasji. Pod jego czasem arystokratycznym wyglądem kryje się palące pragnienie zjednoczenia z kimś, kto z godnością niesie własny sztandar. Kocha mocno, kocha głęboko, ale wymaga, by miłość była epopeją, a nie zwykłym spacerem.
Pochodzi z germańskiego (frankijskiego) imienia Hrodland, utworzonego z hrōd „wspaniały” i land „ziemia”: „wspaniały w swojej ojczyźnie”. We Francji stało się Rolandem.
Oznacza „tego, kto jest sławny w swoim własnym kraju”, imię łączące pojęcia sławy i więzi z krajem pochodzenia.
15 września, w hołdzie dla szczęśliwego Orlanda de' Medici, eremity z Vallombrosa, który zmarł tego dnia w 1386 roku.
Ponieważ rycerz Orlando jest bohaterem Pieśni o Rolandzie oraz włoskich poematów Boiarda i Ariosta, którzy uczynili z niego mit europejski.
Jest mniej częste u noworodków w porównaniu z przeszłością, ale nadal jest cenione ze względu na swój szlachetny i epicki dźwięk.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.