Znaczenie: godny pochwały (tradycyjnie); z rodziny Antonia.
Antonio wywodzi się od rzymskiego imienia Antonius, z rodu Antonia, o niepewnym etruskim pochodzeniu; ludowa tradycja przypisuje mu znaczenie „godny pochwały”.
13 czerwca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Antoni z Padwy.
Portugalski franciszkanin i kaznodzieja z XIII wieku, aktywny we Włoszech. Rewolucjonizował kaznodziejstwo dzięki swojej biegłości w interpretacji tekstów oraz zdolności do dotarcia do najuboższych rzesz wiernych, stając się intelektualnym autorytetem swojego zakonu.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że słowo może być narzędziem sprawiedliwości i więzi społecznej, gdy jest karmione uważnym czytaniem świata. Siła przekonania tkwi mniej w głośności, a bardziej w jasności myśli.
Antonio obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 13 czerwca.
Antonio jest jednym z wielkich klasycznych imion w świecie hiszpańskim. Pochodzi od rzymskiego Antonius, nazwiska znakomitego rodu starożytnego Rzymu, do którego należał Marek Antoniusz. Tradycja ludowa przypisuje mu znaczenie „godny pochwały”, choć jego rzeczywiste etruskie pochodzenie pozostaje niepewne.
Jego ogromna popularność wynika głównie z świętego Antoniego z Padwy, portugalskiego franciszkanina z XIII wieku, niezwykłego kaznodziei i jednego z najbardziej kochanych świętych: patrona zagubionych przedmiotów oraz, w folklorze, opiekuna singli poszukujących drugiej połówki. Jego święto, przypadające 13 czerwca, jest jednym z najbardziej obchodzonych w Hiszpanii.
Antonio przez pokolenia był jednym z najczęstszych imion męskich w Hiszpanii i w hiszpańskojęzycznej Ameryce. Postrzegany jest jako solidne, szlachetne i bliskie, z tradycyjną i ujmującą stroną. Różnorodność jego zdrobnień — Toño, Toni, Antón — sprawia, że jest jednocześnie formalny i swobodny.
Antonio to imię filara. Jego profil rysuje go jako kogoś o wyjątkowej lojalności i stabilności, osobę, na którą można liczyć, gdy sprawy się komplikują, emocjonalny dąb, który nie ugina się przy pierwszym podmuchu wiatru. Nie jest to przypadek: dziedziczy aurę świętego Antoniego z Padwy, hojnego świętego, do którego wszyscy zwracają się, by odzyskać to, co zaginęło, oraz szlachetną wagę rzymskiego nazwiska rodu Antonia.
W Antonim jest spokojna szlachetność, poczucie obowiązku i wierność danemu słowu, które czynią go godnym zaufania. Z natury dyplomata, woli budować mosty niż stawiać mury, a jego energia jest stała, a nie wybuchowa: to energia kogoś, kto przychodzi, zostaje i wykonuje pracę bez potrzeby oklasków. Jego potrzeba uwagi pozostaje więc umiarkowana; szacunek bliskich mu wystarcza.
Ale niech jego solidność nie czyni go całkowicie przewidywalnym. Liczba 7, która rządzi jego imieniem, ujawnia refleksyjny, niemal filozoficzny podkład, a wielkie postacie, które je nosiły — poeta Machado, malarz Antonio López, aktor Banderas — przypominają, że pod pozorem powściągliwości może bić znacząca wrażliwość artystyczna. Antonio obserwuje, medytuje i od czasu do czasu zaskakuje niespodziewaną głębią.
Jego fantazja jest umiarkowana i woli konkret od chimery; jego ambicja jest zdrowa, ale bez łokciowania. Ryzyko Antoniego polega na tym, że może utknąć w swojej niezawodności i przejmować zbyt wiele odpowiedzialności, które nie są jego, z czystego poczucia obowiązku. Gdy nauczy się delegować i puszczać sprawę z rąk, pozostaje tym, kim zawsze był: hojnym i lojalnym przyjacielem, który pojawia się, gdy go potrzebują, tak niezawodnym jak święty, który dał mu imię.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Antonio, imię niosące antyczny blask, nie poprzestaje na miłości – on podbija. Jego uwodzenie jest klasyczną architekturą, solidną i niepodważalną, w której pasja wyraża się z niemal rytualną intensywnością. Nie bawi się w nieśmiałe uwodzenie; oferuje całą swoją obecność, cielesną i uważną, zamieniając każdy wspólny moment w żywy hołd dla piękna drugiej osoby. Szuka głębokiego rezonansu, partnerki zdolnej utrzymać jego wewnętrzny ogień, nie spłonąwszy. Nieodwołalnie pociągają go inteligencja i siła charakteru, cechy, które oddają duma jego korzeni. Z drugiej strony, nic nie nudzi go szybciej niż przeciętność czy emocjonalna letniość. Dla Antonia kochanie jest aktem ciągłej pochwały; jeśli się nudzi, to znaczy, że dusza drugiej osoby przestała lśnić. Chce być podziwiany, ale przede wszystkim chce oddawać cześć z żarliwością, która trzęsie nawet najbardziej stoickie serca.
Tradycja nadaje mu znaczenie „godny pochwały”. Pochodzi od rzymskiego imienia Antonius, od rodu Antonia, o niepewnym etruskim rodowodzie.
13 czerwca święty Antoni z Padwy, najpopularniejszy święty o tym imieniu. Również 17 stycznia święty Antoni Pustelnik (Opat).
Franciszkanin z XIII wieku, wielki kaznodzieja i doktor Kościoła, patron zagubionych przedmiotów oraz święty zaręczynowy w tradycji ludowej.
Tak, bardzo stare i bardzo rozpowszechnione: przez cały XX wiek było jednym z najczęściej używanych imion męskich w Hiszpanii.
Wiele: Toño, Toni, Antón, Antoñito, a w formie żeńskiej Antonia, Toña lub Toñi.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.