Znaczenie: złoty, ze złota.
Z łacińskiego nazwiska Aurelius, wywodzącego się od aurum („złoto”), które oznaczało rzymskie rod Aurelia i znaczy „złocisty” lub „błyszczący jak złoto”.
27 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Aurel z Kartaginy.
Biskup Kartaginu w V wieku w Afryce Północnej i bliski współpracownik świętego Augustyna. Z zaciętością bronił spójności swojej wspólnoty wobec wewnętrznych podziałów i zewnętrznych nacisków, wcieleniem autorytetu opartego na dialogu i moralnej stanowczości.
Co z tego zostaje: Widzimy tu przykład kogoś, kto pozostaje na nogach, gdy wszystko wokół niego się wali, nie z uporu, lecz z wierności temu, co uważa za słuszne. To lekcja intelektualnej odporności i lojalności wobec swoich.
Źródło: Wikipédia
Aurelio obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 27 lipca.
Aurelio to imię rzymskiego pochodzenia, sięgające korzeniami gens Aurelia, jednej z wielkich rodzin patrycjuszowskich starożytnego Rzymu, oraz łacińskiego terminu aurum, „złoto”. Stąd jego jasne znaczenie, „złocisty” lub „złoty”, które czyni je częścią całej konstelacji imion słonecznych. Cesarz-filozof Marek Aureliusz przyczynił się do jego prestiżu, ale w kalendarzu świętych hiszpańskich to przede wszystkim święty Aurelio z Kordoby, męczennik mozarabski IX wieku, utrwalił jego popularność.
W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej Aurelio przeżył swój złoty wiek między końcem XIX a połową XX wieku, epokę, w której brzmiało ono szlachetnie i wykształconie. Dziś postrzegane jest jako imię klasyczne, nieco retro, z tym wiktoriańskim urokiem imion, które przywołują na myśl dziadków i stopniowo wracają dzięki swojej szlachetnej brzmieniu. Jego łańcuch trzech otwartych samogłosek nadaje mu ciepłą i okrągłą muzykalność.
Imię niesie ze sobą wizerunek osoby wyrafinowanej, kordialnej i obdarzonej pewną głębią intelektualną, dziedzictwo mieszane cesarza-stoika i męczennika kordobyjskiego. To wybór o charakterze, rozpoznawalny w całej kulturze łacińskiej, z niezaprzeczalnym śródziemnomorskim aromatem.
Aurelio wydaje się nosić w swoim temperamencie złoto swojego imienia: cechuje go ciepło, które promieniuje, naturalna serdeczność, która sprawia, że inni czują się swobodnie. Jego dyplomacja jest godna uwagi; potrafi łagodzić napięcia i znajdować właściwe słowa, być może jako dziedzictwo tego podwójnego patronatu: stoickiego cesarza Marka Aurelego i kordobyńskiego męczennika, pełnego spokoju. Nie jest to osoba hałaśliwa: woli elegancję wymierzonego gestu niż efektowne wrażenie.
Z łacińskiego korzenia aurum oraz klasycznego charakteru swojego imienia czerpie wyrafinowany gust, zdecydowaną wrażliwość estetyczną i wyraźny skłon do intelektualizmu. Ceni rozmowy o głębi, książki i sztukę, a posiada ten refleksyjny dystans kogoś, kto dojrzałe myśli formułuje przed ich wypowiedzeniem. Jego wyobraźnia i idealizm są silnie zaznaczone: myśli wielkimi kategoriami, przywiązuje wagę do ostatecznego sensu rzeczy, czasem nawet gubi się w abstrakcjach, podczas gdy życie praktyczne domaga się jego uwagi.
W sferze uczuć jest lojalny i stabilny, wiernym przyjacielem na lata, z tych, którzy dobrze starzeją się w przywiązaniu. Jego ambicja istnieje, ale pozostaje dyskretna, bardziej zwrócona ku głębi i dobremu smakowi niż ku gromadzeniu uznania. Nie potrzebuje być centrum wszystkich zainteresowań; szacunek bliskich mu wystarcza. Drugą stroną tego stoicyzmu jest pewna tendencja do trzymania spraw dla siebie, pewna wstydliwość, która może być odczytywana jako dystans. Ale gdy się otwiera, ujawnia się człowiek hojny, wykształcony i o wykwintnej elegancji obyczaju, z tym weteranowskim urokiem kogoś, kto z dumą nosi imię dziadka i ponownie sprawia, że ono lśni, jak złoto.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Aurelio nie goni za sercami, sprawia, że promieniują. Jako naturalny uwodziciel nosi w sobie cenną ciężkość złota: jego urok nie jest ulotnym blaskiem, lecz stałym, niemal oślepiającym blaskiem. Kocha z złotą intensywnością, w której każdy gest jest wypolerowany, a każde słowo obarczone wartością. Sedukcja dla niego jest rytuałem blasku; przyciąga tych, którzy szukają ciepła szlachetnego metalu, bez zimna stali. Jednak ta promienista natura ma swoją cenę. Co go męczy, to matowienie duszy, pospolitość, która nie ma ani blasku, ani duszy. Ucieka przed bladymi relacjami, tymi, które nie sprawiają, by dusza lśniła. Chce blasku, prawdziwego, ciężkiego. Dla Aurelio kochać to ofiarować swoje światło, ale wymaga, by oddano mu ogień, który nie gaśnie. Nie chce cienia, chce blasku.
Oznacza „złoty” lub „złota”, od łacińskiego aurum. Pochodzi od rzymskiego nazwiska Aurelius, nazwiska rodu gens Aurelia.
27 lipca obchodzony jest święty Aurelio z Kordoby, męczennik mozarabski. Inni święci o tym samym imieniu są czczeni w innych terminach.
Niosą to samo rzymskie imię. Cesarz Marek Aureliusz, autor dzieła „Rozmyślania”, przyczynił się do renomy i prestiżu tego imienia.
To klasyk. Bardzo popularny od końca XIX do połowy XX wieku, dziś funkcjonuje jako imię retro, które ponownie zyskuje na atrakcyjności.
Aurelia, z tego samego rzymskiego źródła i o tym samym złotym znaczeniu.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.