Znaczenie: szczęśliwy lub obdarowany przez bogów.
Pochodzi z łacińskiego Faustus, oznaczającego „szczęśliwy” lub „obdarzony łaską bogów”, od którego Faustino jest czułą formą zdrobniałą.
15 lutego
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Faustyn z Brescii. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Męczennik chrześcijański z II wieku, pochodzący z Brescii we Włoszech. Odmówił wyrzeczenia się swoich przekonań w obliczu rzymskiego prześladowania, wybierając śmierć zamiast poddania się. Zmarł, zachowując nienaruszoną godność.
Co z tego zostaje: Pouczy nas tu, że stawianie oporu władzy nie oznacza szukania konfrontacji, lecz odmowy zdrady tego, co uważamy za sprawiedliwe. Ta kosztowna uczciwość pozostaje wzorem obywatelskiego i moralnego męstwa.
Źródło: Wikidata
Faustino obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 15 lutego.
Faustino to imię promienne od samych korzeni: wywodzi się z łacińskiego Faustus, oznaczającego „szczęśliwy” lub „obdarowany przez bogów”, z którego Faustino jest czułą formą zdrobniałą. Rzymianie używali go jako wróżby dobrej gwiazdy, a stąd trafiło do kalendarza świętych chrześcijańskich. Jego patronem jest św. Faustino z Brescii, męczennik z pierwszych stuleci, czczony wraz ze swoim bratem św. Jovita; obaj są patronami włoskiego miasta Brescia.
W Hiszpanii Faustino ma szczególne zakorzenienie na północy i nieodmiennie kojarzy się z dobrym winem: bodega Faustino z regionu Rioja rozsławiła to imię po całym świecie. Jest to imię tradycyjne, wiejskie, kojarzące się z kochanym dziadkiem, o tym swojskim i serdecznym brzmieniu, które budzi natychmiastową sympatię. W Ameryce Łacińskiej również pozostawiło ślad w muzyce i sporcie.
Dziś jest to imię rzadkie, o uroku vintage, przywołujące bliskość, dobry humor i to „dobre szczęście”, które jest wyryte w jego etymologii. Ci, którzy je wybierają, stawiają na ciepły klasyk i łatwy uśmiech.
Faustino przychodzi na świat z godną pozazdroszczenia etykietą przyklejoną do imienia: oznacza „szczęściarza” i, co ciekawe, zwykle emanuje właśnie tym – serdeczną witalnością, która sprawia, że w jego towarzystwie wydaje się, iż wszystko ułoży się dobrze. Jest osobą ciepłą, towarzyską, o lekkim i zaraźliwym humorze, tym rodzajem człowieka, który łamie lody na każdym spotkaniu i do którego wszyscy z czasem zaczynają czuć sympatię. Jego energia jest wysoka i emanuje dobrą gwiazdą, która się zaraża.
Za uśmiechem kryje się głęboko rodzinny i opiekuńczy charakter, bardzo zgodny z numerem 6: Faustino dba o swoich bliskich, pełni rolę gospodarza, pamięta o urodzinach i zawsze ma otwarte drzwi oraz zastawiony stół. Jego lojalność jest zdecydowana i bez podwójnego dna; dla niego dane słowo ma znaczenie, a nie lubi intryg ani pozowania. Ta uczciwa prostota, o korzeniach z małego miasteczka, jest jednym z jego największych uroków.
Nie jest szczególnie ambitny w sferze materialnej: zależy mu bardziej na dobrym życiu, wspólnym jedzeniu, długich rozmowach i dobrym winie (nieunikniony ukłon w stronę winnicy, która nosi jego imię) niż na liczbach czy stanowiskach. Woli cieszyć się życiem niż konkurować, a jego stabilność emocjonalna czyni go wiarygodnym i spokojnym towarzyszem.
Jego wrażliwość przejawia się w codziennej hojności bardziej niż w wielkich przemówieniach, a jego naturalna dyplomacja pozwala mu uniknąć wielu konfliktów: Faustino rozbraja napięcia dzięki trafnemu żartowi. Może mieć skłonność do zadowalania się tym, co ma, lub do nadmiernej beztroski, ale rzadko do egoizmu. Jest w skrócie typem szczęściarza i dobrej duszy, z tych, którzy rozjaśniają egzystencję samą swoją obecnością i codziennie oddają cześć „szczęściarzowi”, jaki noszą w imieniu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Faustino, przeniknięty tym łacińskim korzeniem favere, nie szuka miłości z potrzeby, lecz z rezonansu. W łóżku jego uwodzenie jest aktem naturalnej łaski, niemal przywilejem nadanym przez sam los. Nie goni za czymś z rozpaczą; pozwala się przyciągać, z tą spokojną elegancją kogoś, kto wie, że los się do niego uśmiecha. Jego zmysłowość jest ciepła, otulająca, zdolna sprawić, by partner czuł się jak jedyna istota obdarzona przez wszechświat. Jednak jego cierpliwość ma swoje granice. Co naprawdę go męczy, to obliczona oziębłość lub cicha niewdzięczność. Faustino potrzebuje żywej wzajemności, tej początkowej iskry, która potwierdza, że los jest po jego stronie. Jeśli ogień gaśnie z powodu braku autentycznej pasji, wycofuje się z godnością, bez dramatyzmu, pozostawiając jedynie wspomnienie spotkania, które, choć krótkie, było naznaczone szczęściem. Dla niego kochać to świętować szczęśliwy zbieg dwóch losów, a jeśli los się odwróci, on jest pierwszy, kto wstaje od stołu.
Oznacza „szczęśliwy” lub „obdarowany przez los”. Jest zdrobniałą formą łacińskiego Faustus.
Z łacińskiego Faustinus, od rdzenia „favere” (sprzyjać). Dotarł do hiszpańskiego za pośrednictwem kalendarza świętych.
15 lutego, dzień świętego Faustino z Brescii, obchodzony razem ze świętym Jowitą.
Podziela łacińskie pochodzenie Faustus, ale mit o Fauście to odrębna postać literacka; samo imię oznacza „szczęściarza”.
Jest rzadkie i ma tradycyjny, ciepły charakter, z silnym zakorzenieniem na północy Hiszpanii.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.